Tron: legacy heeft alles om op de valreep nog de film van 2010 te worden: het bevat actie, daftpunk en filosofische principes om over na te denken. Daarnaast is het jeugdsentiment: de eerste Tron kwam uit in 1982, toen ik net naar de middelbare school ging. Het was (samen met het flauwere "War Games") mijn vroegste kennismaking met de 'hacker culture'; de tijd dat ik eindeloos Impossible Mission (DESTROY HIM, MY ROBOTS) speelde op de Commodore 64. Het zal de echte nerd overigens plezier doen, dat er in de film echte UNIX commando's gebruikt worden in plaats van een namaak interface.

De geesteszieke Gristenfundamentalist David Benoit vertelt over het bekeringsverhaal van een brandwondenpatient met zo'n schaamteloze ongevoeligheid, dat het grenst aan het sociopate. Kijk vooral hoe hij iemand met brandwonden imiteert.

Ondanks het feit dat ik veel kritische kanttekeningen heb bij de Orde der Transformanten, vind ik het goed dat ze over de volgende kwestie die aangespannen werd bij de Commissie voor gelijke Behandeling in het gelijk gesteld zijn. Tot augustus dit jaar was een transformante parttime medewerker bij de gemeente Etten-Leur. Dit dienstverband werd niet verlengd, omdat collega's weigerden nog langer met haar op een kamer te gaan zitten. Uit correspondentie blijkt dat dit zou liggen aan haar 'anders-zijn'. Het feit dat ze er een ander dieet op nahoudt, een 'raar' geloof heeft en een opvallende ringtone. Dit zou een soort gebed zijn.

Hoe kan het dat de Zweedse overheid de geseponeerde zaak tegen Assange weer opende, terwijl deze zomer al glashelder was dat er 'geen zaak' was? Volgens 'Raw Story' ligt het antwoord bij de grootste tumor uit de voormalige Bush regering: Karl Rove. Dit gewetenloze stuk stront blijkt de vaste adviseur te zijn van de Zweedse premier Reinfeldt (bijnaam: de 'Ronald Reagan van Europa), die recentelijk nog gebruik maakte van de diensten van deze republikeinse beroepscrimineel en politieke 'hitman', om zijn herverkiezing dit jaar veilig te stellen. Quid pro Quo?

Volgens een bron van Raw Story speelt Rove een leidende rol in een campagne die moet leiden tot de arrestatie van en karaktermoord op Assange; inderdaad heeft het hele verhaal de signatuur van een smerige campagne zoals we die al vaak van Rove gezien hebben: wie anders zou op het onzalige idee komen om selectief uit Assange's strafdossier te 'lekken', of hoort karaktermoord tegenwoordig ook al bij de taakomschrijving van Zweedse officieren van justitie?

Hoe werkt dat eigenlijk?

Ook Assange heeft soms geworsteld met de vraag of die absolute waarheid wel bestaat. Maar als de hoop op 'de' waarheid bijna vervlogen is, duikt zij opeens op. Dan bezingt Assange de 'profeten van de waarheid, de bevrijders en martelaren van de waarheid, de Voltaires, Galileo's (...) Marconi's en internets van de waarheid, die seriemoordenaars van waandenkbeelden, die brutale, gedreven en geobsedeerde mijnwerkers van de realiteit, die elk verrot bouwsel vernielen, vernielen, vernielen totdat alles in puin ligt, behalve de zaden van het nieuwe.'

Verwoesting van een onzichtbare overheid

“Om het gedrag van regimes op radicale wijze te veranderen moeten we goed nadenken, want als we iets geleerd hebben is het dat deze regimes helemaal niet willen veranderen. We moeten verder denken dan onze voorgangers en technologische ontwikkelingen vinden die ons sterker maken op manieren die eerder niet mogelijk waren. Allereerst moet begrepen worden welk aspect van de overheid of neocorporatistisch gedrag we willen veranderen of verwijderen. In de tweede plaats moeten we een manier van denken over dit gedrag ontwikkelen, die sterk genoeg is om ons door het moeras van door politieke intenties verstoorde retoriek te loodsen en klaarheid te brengen. In de laatste plaats moeten deze inzichten gebruikt worden om onszelf en anderen te inspireren tot een pad van effectief en moreel zuiver handelen.”

De tekst waaruit deze quote afkomstig is komt intellectueel substantieel over, maar is goed leesbaar. De meeste media lijken zich helemaal in Wikileaks te verliezen zonder deze essays werkelijk te lezen, terwijl functie en doelen van een organisatie als Wikileaks helder uiteengezet worden. Om het samen te vatten: hij begint met het beschrijven van een staat als de VS als een autoritaire samenzwering en beargumenteert vervolgens dat de praktische strategie om deze samenzwering te bestrijden bestaat uit de degradatie van de mogelijkheden om samen te zweren, zijn vermogen om te “denken” als samenzwerende geest te hinderen. De metafoor van een computer netwerk is vooral impliciet, maar van cruciaal belang: hij probeert de macht van de staat te bestrijden door het als een computer te behandelen en zand tussen de diodes te strooien.